... دارم از تو می نویسم

روح من

habeangoor — Sun, 08 Nov 2009 22:05:18 GMT

روح من برای من رفیقی است که مرا هنگام روزهای سخت وسنگین دلداری میدهد وهنگام فزونی یافتن غم های زندگی تسکین می بخشد.

کسی که در خویشتن خویش دوستی را نمی یابد آکنده از ناامیدی خواهد مرد.زیرا زندگی از درون انسان میجوشد نه از بیرون.

من

habeangoor — Tue, 01 Sep 2009 22:14:18 GMT

همین دیروز بود که خودم را ذره ای می پنداشتم که در سپهر زندگی بی هیچ ضرب آهنگی تاب میخورد.

اکنون میدانم که من آن سپهرم و تمامی حیات با اجزای آهنگین خود در من در جنب و جوشند.

habeangoor — Tue, 02 Jun 2009 14:27:18 GMT

بچهء سر راهی طفلی است که مادر او را در میانهء عشق وایمان باردار شده. در هنگامهء ترس و جنون مرگ زاده است.مادر او را در تکه پاره های دلش پیچیده و در کنار در یتیم خانه گذاشته سپس با سری که زیر بار سنگین صلیبش خم شده او را ترک کرده.انگاه من وتو برا این که مصیبت او را تکمیل کنیم با گوشه و کنایه میگوییم:"آه از این رسوایی داد از این بی آبرویی!"

habeangoor — Wed, 13 May 2009 14:06:18 GMT

يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم چون خرد ميشه ميشکنه و آهسته ميميره . يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده سرش درد نگيره يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم . يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امکان داره زياد نتونه طاقت بياره . يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيريم

خواست الهی.....

habeangoor — Sat, 16 Feb 2008 14:40:17 GMT

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت.فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه میگفت:می آید من تنها گوشی هستم که غصه هایش را میشنود و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه میدارد.

سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درختان دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لبهای او دوختند.گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:با من بگو از انچه سنگینی سینهء کوچک توست!!!

گنجشک گفت:لانهء کوچکی با هزار آرزو داشتم و ارامگاه خستگی هایم و سر پناه بی کسی ام.ولی تو همان را هم از من گرفتی!این طوفان بی موقع چه بود که زندگی مرا به نابودی کشاند ؟چه میخواستی از لانهء محقرم؟کجای دنیا را گرفته بود؟؟؟؟

سنگینی بغض راه بر کلامش بست.سکوتی در عرش طنین انداز شد.فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود خواب بودی باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند.آن گاه تو از کمین مار پر گشودی....

گنجشک خیره بر خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت:چه بسیار بلاها که به واسطهء محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی....

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود ناکاه چیزی در درونش فروریخت و هاهای گریهایش ملکوت خدا را پر کرد.

habeangoor — Sat, 01 Sep 2007 15:24:40 GMT

خواهم

آمد

.......................................

habeangoor — Sat, 01 Sep 2007 15:24:12 GMT

خواهم

آمد

.......................................

habeangoor — Sat, 01 Sep 2007 15:18:35 GMT

خواهم

آمد

.......................................

habeangoor — Mon, 21 May 2007 16:38:12 GMT

خروجی دهکده،جاده به یک سه راهی تقسیم میشد:یک راه به دریا میرفت،راه دیگر به طرف شهر و راه سوم راهی بود که به جایی نمیرفت.اواز قبل میدانست،چون از همه در مورد جاده پرسش هائی کرده بود کرده بود و همه به او یک جواب داده بودند:اون جاده ای که اونجاست به جایی نمیره.بی فایده اس!!!!

به خاطر همین سماجتش بود که اسمش رو "کله شق " گذاشتند.یک روز صبح به موقع از خواب بیدار شد و بدون هیچ تردیدی به طرف جاده ای که به جایی نمیرفت راه افتاد.به رفتنش ادامه داد.جاده پر از چاله و چوله و علف های هرز بود.در خاده سگی دید و پیش خود فکر کرد :هر کجا سگی هست خانه ای هم هست،یا حداقل کسی هست.

سگ که از شادی دمش را تکان میداد،به طرف او دوید و دست و پای او را لیسید و بعد از چند لحظه به راه افتاد.سرانجام از انبوه درختان جنگل کاسته شد و در بالا آسمان پدیدار گشت.

جاده به درگاه یک در بزرگ آهنی ختم میشد.او قصری دید که تمام درهایش چهار تاق باز بود.از تمام دود کش هایش دود خارج میشد،و بر روی یکی از بالکن هایش شخصی با تکان دادن دست به او خوشامد کفت و با خوشحالی صدا زد:بیا جلو "کله شق"

ـ هی فکر نمیکردم به جایی برسم،اما ظاهرا شما میدانستید.

او در را باز کرد و بعد از گذشتن از باغ،وارد سالن قصر شد.

ـ اصلا باورت نشده بود؟؟؟؟

ـ چی؟؟

ـ داستان راهی که به هیچ جا نمیره؟؟

ـ خیلی احمقانه بود،چون جاده برای رسیدن به جایی درست میشه.

ـ همین طور هم هست.کافیه ادم بخواد که حرکت کنه.

باور کردنش سخت بود ولی اون راهی که به هیچ جا نمیرفت و هیچ کس حتی رغبت قدم گذاشتن توی اون راه رو نداشت به یه باغ بهشت گونه میرسید که سرنوشت زندگی اونو عوض کرد.

کافیه یه نگاهی به دور و بر مون بندازیم،شاید هنوز یه همچین راه هایی باشه که بتونه زندگی ما رو هم تغییر بده!!!

یه اعتراف نامه......

habeangoor — Sat, 21 Apr 2007 15:51:26 GMT

اولین روزی رو که حضرت آدم روی زمین صبح از خواب بلند شد رو تصور کن!احتمالا همه چی براش جدید و جالب بود.وقتی اولین بار به خورشید نگاه کرد،اولین باری که حوا رو کنارش دید و حس کرد که کسی هست که با نگاه کردن بهش قلبش،روحش به وجد بیاد و تمام تنهایش رو با اون پر کنه. کسی رو دوست داشته باشه!!!وقتی که احساس کرد که آسمان آبیه!اولین باری که احساس کرد که هست!

احساس کرد که گذشته رو میتونه درس عبرت قرار بده و به آینده ی روشن با کوله باری از تجربهء گذشته نگاه کنه.درسته بعضی گذشته ها قلب و روح و جسم انسان را به نابودی می کشونه ولی چه باید کرد تا بوده و بوده همین بوده که انسان خطا کنه برخورد خدا و انسانهای دیگه روبا خودش ببینه و این رومایهء ساختن آینده روشن خودش بکنه!

چند وقتی بود که خودم را گم کرده بودم!نمیدانم چند وقت ولی الان که دارم مینوسم یادم نمیاد که که زیاد بود یا کم ،ولی چیزی که میدونم اینه که اون روزها من ،من واقعی نبودم.من مصنوعی،ساختگی بودم که با رویاهائی نه چندان صادقانه زندگی رو برا خودم ساخته بودم.هیچ وقت فکر نمیکردم که با چنین تلنگر محکمی از طرف خدا برام همه چی روشن بشه.

یه وقت یادم افتاد،که دیگه خودم رو به یاد نمیارم،خودم رو نمیبینم!فراموش کردم دل کوچیک و نازکتر از برگ گلم رو.خیلی وقته به آسمون نگاه نکردم،خورشید رو درست ندیدم،صورتم رو درست ندیدم!!!!!!!!!!!!!!

دلم میخواد یه تکونی به خودم بدم از این پیلهء تنهائی که دور خودم تنیدم آزاد شم،پرواز کنم به اوج برسم ولی...اون جا هم یادم بیاد که من یه زمینی ام و برگردم .از این آروزوهای بزرگ و بزرگتر که معلوم نیست چه جوری توی این قطرهء محال اندیش(مغزم) میاد و میره دست بکشم.آینده و یه چیزی شدن اون قدر فضای ذهنم رو پر کرده بود که جای نفس کشیدن نمونده بود.دیوارهای مغزم تیره و تار شده،نیاز به سمبادهء توجه الهی دارد و بس.تا به بتونم از گذشته به زندگی ایم خط بدم!

فقط در آخر،از همتون میخوام از ته ته ته ته دل قشنگتون برای من من من من کوچولو دعا کنید.

دیگه انگار چایی هم طعم خودش رو نمیده،پاشم عوضش کنم.